جایی در پشت افق

هنگامی که سایه ها بلندتر می شود

و خورشید غروب می کند

اندوهمان عمیق تر می شود ...

نیچه

هنگامی که از خود سخن به میان می آوریم،

دیگر ارزیابی چندان درستی از خود نداریم.
تجربه های کنونی ما هیچ اهلِ پر چانگی نیستند.

اگر بخواهند نیز باز از خود سخن نمی توانند گفت
زیرا واژه کم می آورند.

درباره چیزی واژه ی کافی داریم که آن را دیگر از سر گذرانده باشیم.
گفتاری نیست که ذره ایی خوار شماری در آن نباشد.

زبان را گویی برای چیزهای میانه، نیمه کاره و باز گفتنی ساخته اند وبس.

گوینده همین که زبان باز کرد خود را عامی کرده است.